பேரரசரின் புதிய ஆடைக் கதை

 பேரரசரின் புதிய ஆடைக் கதை 

ஒரு காலத்தில் ஒரு பேரரசர் ஆடம்பரமான புதிய ஆடைகளை அணிவதை விட வேறு எதையும் நேசிக்கவில்லை. ஒரு நாளைக்கு மூன்று முறை அவர் ஒரு புதிய அரச அலங்காரமாக மாறுவார். பல பேரரசர்கள் தங்கள் நாட்களை ஆலோசகர்களுடன் பேசுவதற்கும் நிலத்தின் பிரச்சினைகளை சரிசெய்வதற்கும் செலவிடுகிறார்கள். இது ஒன்றல்ல! அவர் அணிய வேண்டிய அடுத்த பெரிய அலங்காரத்தைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக தனது ஊழியர்களை அனுப்புவதில் மிகவும் பிஸியாக இருந்தார்.

ஒரு நாள் இரண்டு அந்நியர்கள் ஊருக்கு வந்தார்கள். அவர்கள் நெசவாளர்கள் என்று சொன்னார்கள். அவர்கள் நெய்த துணி யாரும் பார்க்காத மிகச் சிறந்ததாக அவர்கள் சொன்னார்கள். ஆனால் உண்மையில், அவர்கள் நெசவாளர்கள் அல்ல - அவர்கள் வஞ்சகர்கள்.

இந்த போலி நெசவாளர்கள் தங்கள் துணி வேறு எந்த துணியையும் விட அழகாக இருப்பதாகக் கூறினர், ஆனால் அதை யாராலும் பார்க்க முடியவில்லை. புத்திசாலி மற்றும் மிகச் சிறந்த நபர்கள் மட்டுமே உண்மையில் மந்திர துணியைக் காண முடிந்தது. புத்திசாலித்தனமாகவும் சிறந்தவர்களாகவும் இல்லாதவர்கள் - நன்றாக, அவர்கள் எதையும் பார்க்க மாட்டார்கள்.

விரைவில், இந்த இரண்டு நெசவாளர்கள் மற்றும் அவர்களின் சிறந்த துணி பற்றி வார்த்தை பேரரசருக்கு சென்றது. அவர் நினைத்தார், “நான் மிகவும் புத்திசாலி மற்றும் மிகச் சிறந்த பேரரசர்! நான் எப்போதுமே எவ்வளவு பிரமாதமாக இருக்கிறேன் என்பதை எவரும் சொல்ல முடியும்! அந்த வேடிக்கையான மந்திரத்தைப் பற்றி நான் கவலைப்படத் தேவையில்லை. ”

எனவே சக்கரவர்த்தி இரண்டு நெசவாளர்களைப் பார்க்கச் சென்றார். இந்த புத்திசாலித்தனமான வஞ்சகர்கள் தங்கள் கடையைச் சுற்றி ஓடி, வெற்று மூலைகளிலும் மேசைகளிலும் சுட்டிக்காட்டினர். அவர்கள் பெருமையுடன் சொன்னார்கள், “இந்த நல்ல குவியல்களைப் பாருங்கள்! நிச்சயமாக நீங்கள் இதைப் போன்ற பிரகாசமான வண்ணங்களை பார்த்ததில்லை, வடிவங்கள் அழகாக இருக்கின்றன! ” சக்கரவர்த்திக்கு புரியவில்லை - எந்த துணியையும் அவர் எங்கும் காணவில்லை!

சக்கரவர்த்தி நினைத்தார், “இந்த மந்திரத் துணியை என்னால் பார்க்க முடியாது என்பதை யாருக்கும் தெரியப்படுத்த முடியாது! அவர்கள் என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள் என்று யாருக்குத் தெரியும்! ” எனவே அதற்கு பதிலாக, “உண்மையில்! யாரும் பார்த்திராத மிக அழகான துணி இது! ”

சக்கரவர்த்திக்கு எந்த துணியையும் காண முடியவில்லை, எங்கும்!

 

இது தெரிந்தவுடன், பேரரசரின் மாபெரும் வருடாந்திர அணிவகுப்பு விரைவில் வரவிருக்கிறது. இது ஒரு சிறப்பு நாள், ராஜ்யத்தில் எல்லோரும் பேரரசரைப் பாராட்டவும், அவர் நடந்து செல்லும்போது அவரை உற்சாகப்படுத்தவும் வரிசையில் நின்றனர். இந்த ஆண்டு பேரரசர் முன்பை விட ஒரு அலங்காரத்தை நன்றாக விரும்பினார். இது நெசவாளரின் அற்புதமான துணியிலிருந்து தயாரிக்கப்பட வேண்டும்!

இன்னும் மிகக் குறைந்த நேரம் இருந்தது. அணிவகுப்புக்கான நேரத்தில் அவர்கள் துணியை நெசவு செய்ய முடியுமா? இரண்டு போலி நெசவாளர்களும் உறுதியாக இருக்க முடியாது என்பது போல கோபமடைந்தனர். பின்னர் அவர்கள் புன்னகைத்து, ஆம் என்று சொன்னார்கள், அவர்கள் அவரை மிகச்சிறந்த அரச அலங்காரமாகவும் கேப்பாகவும் மாற்ற முடியும். ஆனால் வேலை சரியான நேரத்தில் தயாராக இருக்க பல கூடுதல் தங்க நாணயங்கள் செலவாகும்.

அதையெல்லாம் பேரரசர் செலுத்தினார். இரண்டு வஞ்சகர்களும் தங்கத்தை மார்பில் வைத்தார்கள். ஆனால் அவர்கள் நூல் வாங்கவில்லை. அவர்கள் வாங்கியவை இரவில் ஜன்னல்களில் எரிக்க சில மெழுகுவர்த்திகள் மட்டுமே. அந்த வகையில் எல்லோரும், “இதோ! அணிவகுப்புக்கான நேரத்தில் பேரரசரின் புதிய ஆடைகளைத் தயாரிக்க அந்த புதிய நெசவாளர்கள் இரவு முழுவதும் வேலை செய்கிறார்கள். ”

இரண்டு வஞ்சகர்களும் தங்கத்தை மார்பில் சரியாக வைத்தார்கள்.

 

அணிவகுப்பின் காலையில், பேரரசர் நெசவாளர் கடைக்கு வந்தார். இந்த நேரத்தில் அவர் மேஜிக் துணியைக் காண முடியும் என்று அவர் உறுதியாக உணர்ந்தார். ஆனால் இன்னும், சக்கரவர்த்தி எதுவும் பார்க்கவில்லை!

சக்கரவர்த்தி ஆடை அணிவதற்கான நேரம் வந்தபோது, ​​புத்திசாலித்தனமான வஞ்சகர்கள், "இந்த உடைகள் மிகவும் இலகுவாகவும் காற்றோட்டமாகவும் இருக்கின்றன, உங்களிடம் எதுவும் இல்லை என்பது போல் உணரும்." உண்மையில், அதுதான் பேரரசருக்குத் தோன்றியது!

அவர் கண்ணாடியில் பார்த்தபோது, ​​அவர் எதுவும் அணியவில்லை என்று பிரதிபலிப்பில் பார்த்தார். ஆனால் அவர் நினைத்தார், உண்மையில், அவர் மிகவும் பிரமாண்டமான ஆடை அணிந்திருக்க வேண்டும். அவர் செலவழித்த அனைத்து கூடுதல் பணத்திற்கும் மதிப்பு.

அணிவகுப்பில், பேரரசர் உயரமாகவும் பெருமையாகவும் நடந்து கொண்டார். அவரைப் பார்த்த ஒவ்வொரு நபரும் சிந்தனையுடன் செல்கிறார்கள், “நான் பார்ப்பதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை! சக்கரவர்த்தி துணி அணியவில்லை! ” ஆனால் ஒவ்வொரு நபரும் எதுவும் பேசவில்லை. புத்திசாலித்தனமான மற்றும் சிறந்த நபர்களால் மட்டுமே மந்திர ஆடைகளைக் காண முடியும் என்பதை அவர்கள் அறிந்தார்கள். எனவே அதற்கு பதிலாக அவர்கள், “சக்கரவர்த்தி செல்கிறார்! அவர் நன்றாக இல்லை! ”

திடீரென்று, ஒரு சிறு பையன், “இதோ! சக்கரவர்த்திக்கு உடைகள் இல்லை! ” எல்லோரும் மூச்சுத்திணறினர். பின்னர் மற்றொரு குழந்தை, “அவரைப் பாருங்கள்! அவருக்கு எதுவும் இல்லை! "

பின்னர் யாரோ சிரித்தனர். மற்றும் வேறு யாரோ. பின்னர் மேலும் மேலும் மக்கள் சிரிக்க ஆரம்பித்தனர். யாரோ சத்தமாக, “நீங்கள் அதைப் பார்ப்பீர்களா? எங்கள் சக்கரவர்த்திக்கு உடைகள் இல்லை! ” விரைவில், எல்லோரும் கூப்பிட்டு சிரித்தனர்.

"அன்பே!" சக்கரவர்த்தி என்று நினைத்தேன். “இப்போது எல்லோருக்கும் தெரியும் என்னால் துணியைப் பார்க்க முடியவில்லை! மக்கள் என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள் என்று நான் பயந்ததால் நான் பேசவில்லை என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும். அவர்கள் இப்போது என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள்? ”

ஆனால் அணிவகுப்பு தொடர வேண்டும். அதனால் சக்கரவர்த்தி தொடர்ந்து நடந்து சென்றார். அவருக்குப் பின்னால் இருந்த ஊழியர்கள் அங்கு இல்லாத ரயிலை தொடர்ந்து உயர்த்திப் பிடித்தனர்.